словолюбьць

Etymology
From.

Noun

 * 1) one who loves words, literature
 * 2) philologist
 * 3) * from the Codex Suprasliensis 359, 14-15:
 * "cu"

- вѣсте сами зѣло сѫште словолюбь҆-｜ць҆ · съказаниѥ҆ о҅блаженаа҅го даѵи҅да · ѥ҅же｜нꙑнꙗчоу и҅звѣшта