ὀξεῖα

Etymology
From the adjective : as a noun, a substantivisation of its feminine forms, in elliptical usage for ; as an adjective, regularly declined forms.

Noun

 * 1)  the acute accent, indicating high or rising pitch
 * 2) * 388–380 BC, (author), John Burnet (editor), Κρατύλος in Platonis Opera (1903), 399α–β:
 * "grc"
 * "grc"

- Σωκράτης: οἷον ‘Διὶ φίλος’ — τοῦτο ἵνα ἀντὶ ῥήματος ὄνομα ἡμῖν γένηται, τό τε ἕτερον αὐτόθεν ἰῶτα ἐξείλομεν καὶ ἀντὶ ὀξείας τῆς μέσης συλλαβῆς βαρεῖαν ἐφθεγξάμεθα.


 * 1) * 2nd C. BC,, Τέχνη Γραμματική, § iii: «Περὶ Τόνου»:
 * "grc"

- τόνος ἐστὶν ἀπήχησις φωνῆς ἐναρμονίου, ἡ κατὰ ἀνάτασιν ἐν τῇ ὀξείᾳ, ἡ κατὰ ὁμαλισμὸν ἐν τῇ βαρείᾳ, ἡ κατὰ περίκλασιν ἐν τῇ περισπωμένῃ.


 * 1) * late 1st C. BC,, Περὶ Συνθέσεως Ὀνομάτων in The Critical Essays II ( № 466, 1985), American ISBN 0674995139, British ISBN 0434994669, chapter xi, paragraph 4 (page 80, lines 5–12):
 * "grc"

- σῖγα σῖγα, λευκὸν ἴχνος ἀρβύλης // τίθετε, μὴ κτυπεῖτ᾽· // ἀποπρὸ βᾶτ᾽ ἐκεῖσ᾽, ἀποπρό μοι κοίτας. // ἐν γὰρ δὴ τούτοις τὸ ‛σῖγα σῖγα λευκὸν’ ἐφ᾽ ἑνὸς φθόγγου μελῳδεῖται, καίτοι τῶν τριῶν λέξεων ἑκάστη βαρείας τε τάσεις ἔχει καὶ ὀξείας. καὶ τὸ ‛ἀρβύλης’ τῇ μέσῃ συλλαβῇ τὴν τρίτην ὁμότονον ἔχει, ἀμηχάνου ὄντος ἓν ὄνομα δύο λαβεῖν ὀξείας.


 * 1) * ante AD 210, (author),  (editor), Πρὸς Μαθηματικούς in Sextus Empiricus ex recensione Immanuelis Bekkeri (1842), book I (Α′), § 113 (page 624, lines 13–18):
 * ἀλλ᾽ ἐπεὶ οὐ δύο μόνον ὑπειλήφασιν εἶναι προσῳδίας γραμματικῶν παῖδες, τήν τε μακρὰν καὶ βραχεῖαν, ἀλλὰ καὶ ὀξεῖαν βαρεῖαν περισπωμένην δασεῖαν ψιλήν, ἕκαστον τῶν ὑποδεδειγμένων φωναέντων ἔχον τινὰ τούτων κατ᾽ ἰδίαν προσῳδίαν γενήσεται στοιχεῖον·