User:LinguisticMystic/la

Saepe audimus: aliud dicit mens mea, aliud cor meum, quod auscultabo? Utique, bonum esset si cordis vocationem sequeremur, sed frequentius difficillimum est statuere quae sit vox cordis et quae vox rationis. Ego ventus artis est cupiditates suas adumbrare, sicut altae animae animi cum mentis ratiocinatione cupit. Usu et experientia opus est audire differentiam duorum sonorum. Opus est ut auditum tuum cum praxi regulari emendare debes. Dum usu vacat et tu interdum duas voces confundis, bene est desideriis Ego cedere. Hoc etiam munus habet in vita tua iter. Etiam desideria ego sectantes, in adiunctis vitae terminatis quae vobis utiles experientias praebent secundum evolutionis tuae exsistentiam. Non semper iucunda, interdum etiam experientiae satis frustretur. Qui autem in phantasmatibus vivunt, citius aut serius se decipiunt, ut tandem in veritate vivant. Donec arcanum illum sensum audiendi animi desideria enucleavimus, satius est nostra desideria sequi, etiamsi ego sint voluntates, quam ut alios imitemur vel quod alii faciamus putent. Talis habitus nonnisi experientias parit quae nobis minime usui sunt. Maxime iustus superfluum est. Sed hoc non significat opinionem alterius necessario differre ab eo quod sentimus. Forsitan consilium bonum ab aliquo consequimur, cum summas animique cupiditates. Iustum est quod nos hanc in profundissima inquisitione iuvante reprimendam. Optima igitur solutio est intro- spectionis modum, artem inspiciendi mysteria animae nostrae. Quia nonnisi per animam conscientiam detegere possumus intimas ac sincerissimas cupiditates, quae semper cum divina voluntate perfecta sunt. Quos si sequimur, errare non possumus.