iusiurandum

Noun

 * 1) * 11th century, Cnutonis regis gesta sive encomium Emmae reginae, book 2, chapter 16; in: Georgius Heinricus Perts (editor), Scriptores rerum germanicarum in usum scholarum ex monumentis Germaniae historicis recudi fecit: Cnutonis regis gesta sive encomium Emmae reginae, 1865, p. 23f.:
 * "la"
 * "la"

- Sed abnegat illa, se unquam Chnutonis sponsam fieri, nisi illi iusiurando affirmaret, quod nunquam alterius coniugis filium post se regnare faceret nisi eius, si forte ille Deus ex eo filium dedisset. [...] Placuit ergo regi verbum virginis, et iusiurando facto virgini placuit voluntas regis;"

Declension

 * In Classical Latin, both parts decline, but in Medieval Latin sometimes only the second part declines.